Roetmopke

gebaseerd op een verhaal uit Eej Kul, een uitgave van het Kielegats Taole Instituut 1992, door Adrie van Ginneken.

Roètmopke en de zeùve reùzinne

D’r waar us ‘n prinseske dazze Roètmopke noemde.

Heur vaoder waar kòònieng van ‘n afgebraand dûrp en z’n vrouw waar immiddels van ‘m gescheeje. ‘t Akkedéérde nie meej de kòònieng, want ij sliep meej z’n réépelstiltje nogalles op ‘n aander. Bovendien zòòp ie as n’n echel. Mar wóók de kòònegien aar gin blaank zieltje, want z’aar d’r schouw laote vèège dur de knecht van een schòòrstjéénvèègersbedrèèf Nou wééte jûllie gelèèk wûrm azze da prinseske Roètmopke noemde. De kòònegien zaat al ‘n tèdje kop onder de alliemetaosie en wóónde in ‘n ûske van de wóóningstichtieng. De kòònieg iew ondertusse aon meej ‘n kwààije stiefmoeder. Die waar gelèèk mar bij ‘m ingetrokke. Die stiefmoeder aar zelf wóók ‘n dochterke . Da jitte Sneuwietje, onstaon uit ‘n latrelaotie mee ne vent die ‘n wietwasserij aar.

Op n’n kwààije destag kéék die stiefmoeder in de spiegel en vròòg: Spiegeltje, spiegeltje aon de waand, wie is de schwóónste van ‘t laand? De spiegel zeej: da’s Roètmopke netuurluk. Die stiefmoeder wier zoow kwaod as ne riek en ze woow Roètmopke van kaant laote maoke.

Meej ‘n rotsmoeske stuurde ze ‘t aarm bluuike ‘t bos in. Ze moes nor zûllie opoe toe, die ze gèère bruin bakte in d’r pannekoekenûske. Gao mar ‘n maandje meej errebezies brenge, aar die vuile kernoellie gezééd.

Nouw aare ze daor tuìs op zolder nog n’n bejaorde taandelóóze wolf uit jin of aander ouw sprokske ligge. Die aar alles gewóórd en ij docht: Bééter jin Roètmopke in oew aand, dan de lucht van zeûve getjes. Toentie da docht liep de kwiel uìt z’n bakkus. IJ sjoerte de deùr uìt nor ’t ûske van zûllie opoe, vrong z’n èège dur ‘t kattelûkske nor binne en fraat zûllie opoe meej uìd en aor op; en da’s gèèf moeilijk zonder taande. Onderwéége kwaam Roètmopke ne jaoger téége. Dieje jaoger aar opdraacht gekréége van die stiefmoeder om Roètmopke dwóód te maoke. Mar da kon ie nie, want ij waar z’n gewèèr kwèètgollepe. Waor motte gij nor toe, vròòg ie aon Roètmopke. Ze zeej: ik gaon nor us opoe errebeezies brenge. Mar meske toch, zeej de jaoger jul slienks: dan zitte gij glad in ‘t vekjéérde sprokske. Ge mot gienterwèèd nor de zeûve baarege bij de Lokker toe, daor waor de zeùve reùzinne wóóne.

Roètmopke gieng op pad en lièt zo af en toe ‘n borrelnotje, uìt ‘n gróót vordjéélpak van de Mjéérmart, op de gròònd valle om zoowdoende de weg nie kwèèt te raoke. Toen ze ‘t uìs van die zeùve reùzinne zaag, trapte ze pesaant nog in n’n kaantmèèrel. Meej ‘n stokske moesse d’r zòòle schwóón peùtere. Die reùzinne wóónde in ‘n jul grwóót jéérenuìs. Ze klopte aon, mar omdat er niemand òòpe deej, kròòp ze laast ‘n spléét in de deùr nor binne. Ze verrekte van d’n honger. Gelukkug stong er in de keùke nog ‘n panneke meej poetjespap.

Ze waar aflèèges klaor van al da gelwóóp en gieng in jin van de zeùve bedde ligge. Nao ‘t Sprundels ketierke kwaame de zeùve reùzinne tuìs van d’r waark bij Zunderseweg 84. Ze worreke daor as anniemeermeskes en ze moese wóók de bedde verschwóóne. Jin van die reùzinne, ze jitte Jaa(n)s, mar ze noemde d’r èège Katja, veschrok zo, da t’aore op d’r borst recht òòverend gienge staon. Ze rièp keiard: wie éét er ne roètmop in munne nèèst laote ligge. Roètmopke schòòt wakker en begon gelèèk snot en kwiel te blèète.Asse belwóófde om ‘t uìs schwóón t’ouwe mòòg ze blèève logjéére en ze kréég ‘n luciferdwóóske om in te slaope. ’s Aanderen dags toen de reûzinne wir nor d’r waark waare, moakte Roètmopke ‘t julle uìs van kaant en naoda ze de waruft aar opgerèèfd gieng ze klokkebaaije plukke . Ze kwaam op ‘n plekske waor ‘t gras twee kòòntjes wóóg waar. Daor stòòk n’n adder uìt ‘t gras en ze zaag dattie n’n appel in z’n kwèèk aar. ‘t Bleek ‘n Gouwelieske te zen, mar zo vergiftigd as de sodemieter. Ze aat ervan en gieng gelèèk van durre sus. Nao ‘n tèdje kwaamter ne wiete priens op n’n zwarte knol vurbij. IJ zaag eur ligge en gwóóide eur dwars òòver ‘t pèèrd om er gaùw meej nor d’uìsartsepost in Ette te rije. Maar ze mieterde laast d’n aandere kaant duraf. En da waar fèèluk mar goèd wóók, want toen schòòt da stukske appel uìt durre kwèèrel. Ze mekeerde niks, aljéén ‘n gèève fets van d’r stui af. De priens aar d’r opgeraopt en zachjes ‘n bietje òòver durre kop gerûsse. En zo atta gaot in zukke veraoltjes wiere ze gelèèk verliefd op mekaore. Naoda ze wieste maste waare, gienge ze de katsekeej uìt. En Roètmopke en de wiete priens lééfde gelukkug nog lang.